Bootfitting: mijn redding

Ik heb een soort ‘angst’ voor skischoenen. Vanaf 5 jaar oud heb ik geskied, maar ik herinner me nog dat ik iedere vakantie op dag twee of drie al met tranen in mijn ogen mijn (huur)skischoenen vast deed. Blaren, rode/blauwe plekken bij mijn enkel, zere kuiten en afgevroren tenen waren meer standaard dan uitzondering. Toch een ‘smet’ op een leuke wintersport, vond ik tenminste. Dus, over naar de snowboardboots en hoewel ik het snowboarden ook even onder de knie moest krijgen, werd ik al snel heel gelukkig van mijn lekker zachte schoentjes.

Nu Bart moe wordt van mijn snowboardkwaliteiten, omdat ik of a) me op platte stukken vooruit moet laten slepen, b) iedere x moet zitten om mijn bindingen vast te maken, c) ik de halve tijd mijn bindingen zelf niet vast krijg, dan wel d) als een walrus overeind kom op de piste, wil hij dat ik toch weer ga skiën. De trauma’s komen natuurlijk weer direct boven, dus ik heb me er nog niet aan gewaagd, maar de kans is toch aanwezig dat ik het weer ga proberen.

Er is namelijk hoop voor mij: bootfitting! En dan niet de: ‘we stoppen jouw binnenschoenen in een oventje en dan passen ze vervolgens precies’-bootfitting, maar de ‘Bart van der Valk’-bootfitting: eerst veel informatie inwinnen over mijn ski-kwaliteiten, mijn houding, mijn ervaring en mijn klachten, vervolgens uitgebreid mijn voeten analyseren en opmeten, de juiste skischoen (qua materialen) erbij zoeken en deze gehele skischoenen uitdeuken, oprekken, verwarmen en bewerken, zodat deze precies lekker zit. Ik kan me er nog niets bij voorstellen (nu ben ik ook echt een pieperd), maar ik zie iedere keer weer in de winkel dat mensen na de uitvoerige ‘Bart’-sessie rondlopen (en vervolgens skiën) alsof ze slofjes aan hebben. En Bart heeft in mijn geval natuurlijk ook een eigen belang, dus dat moet goed komen :). Of het gaat lukken, horen jullie waarschijnlijk eind volgend jaar, eerst maar eens even nr. 2 verwelkomen op deze wereld!